8 februari 2016

21st Century Skills zijn zo 20ste eeuws!

Vertaling van ’21st Century Skills are so 20th Century!’, blog van Paul Kirchner, hoogleraar onderwijspsychologie, 22 oktober 2015.

De laatste paar jaar heb ik beweerd dat de 21st century skills die opvoeders, beleidsmakers, kranten, industrie en onderwijskundige/maatschappelijke denktanks hebben opgeblazen tot items waar je bloed zenuwachtig van zou worden als je ze niet hebt, onzin is. Niet omdat de vaardigheden niet belangrijk zouden zijn, maar omdat de meeste, zo niet alle, van deze vaardigheden al nodig waren in de vorige eeuw, een enkele uitgezonderd.

Maar laten we bij het begin beginnen: Wat zijn die ‘heilige’ 21st century skills? Een ter zake doende vraag hoewel ze al op vele plaatsen en op vele manieren zijn neergezet, waarbij elke presentator er zijn eigen speciale smaak- en kleurstoffen aan toevoegde en ze neerzette als: 21st-century-skills.

Hoewel ik in het verleden gezegd heb dat vaardigheden zoals kritisch zijn, probleemoplossend vermogen, creativiteit, communicatie, samenwerking, … altijd [1] belangrijk zijn geweest, werd dat vanochtend tijdens het wachten op een 07:30 vlucht van Helsinki naar Oulu door een podcast van een van mijn favoriete programma’s – Radio Diaries – nog eens prachtig geïllustreerd. Het was een 20 minuten durend item getiteld: “Wie stopte de P in NPR?” Voor degenen onder u die dit onbegrijpelijk vinden, NPR is National Public Radio. Waar staat de P dus voor? De verklaring luidde: National Public Radio zal het individu dienen, zal de persoonlijke groei te bevorderen, zal de individuele verschillen met respect en vreugde beschouwen, in plaats van met hoon en haat. NPR zal de menselijke ervaring bejegenen als iets oneindig gevarieerds, in plaats van inhoudsloos en banaal. NPR zal actieve en constructieve participatie helpen bevorderen, in plaats van apathisch hulpeloosheid …

De totale service moet betrouwbaar zijn, intellectuele ontwikkeling bevorderen, kennis vergroten, auditief esthetisch genoegen verdiepen , het plezier van het leven in een pluralistische samenleving verhogen, en resulteren in een service voor de luisteraars die hen meer aanspreekbare, goed geïnformeerde mensen maakt en intelligente, verantwoordelijke burgers van hun samenleving en de wereld.

De redactionele houding zou er een zijn van onderzoek, van nieuwsgierigheid, met zorg voor de kwaliteit van leven, kritisch oplossen van problemen, en liefde voor het leven. De luisteraar moet op NPR kunnen vertrouwen als een bron van betekenisvolle informatie en dat het ernaar luisteren een verschil maakt in zijn houding ten opzichte van zijn omgeving en zichzelf …

National Public Radio zal zijn publiek niet beschouwen als een markt, of in termen van zijn besteedbaar inkomen, maar als nieuwsgierige, complexe individuen die op zoek zijn naar begrip, betekenis, en blijdschap in het menselijke bestaan.

Als je het goed leest, zal je zien dat NPR’s missie gericht was op een groot aantal van de zogenaamde 21st century skills. Het enige punt is dat NPR werd gestart in 1969, iets over de helft van de 20ste eeuw. Met andere woorden, zo ver voor huidige nieuwe hype. Deze keizer heeft geen kleren!

Beste lezers: Gelieve hier niet direct naar de verkeerde conclusie aan te verbinden. Ik ben niet tegen de noodzaak van de verwerving van al deze vaardigheden. Ik zeg niet dat ze niet nodig zijn en dat zij niet mogen worden geïntegreerd in het curriculum (merk hier de woorden op “geïntegreerd in” en niet “onderdeel van”). Wat ik wil zeggen is dat ze bijna allemaal hoogst noodzakelijk waren om als persoon in de vorige eeuw goed te kunnen functioneren en misschien zelfs ook al in alle eeuwen sinds de Verlichting / Renaissance. Dus doe mij, en eigenlijk ons allemaal, een groot plezier en stop met roepen dat het iets nieuws is. Als de Skills niet werden onderwezen aan vorige generaties, zou je niet in staat zijn om te doen wat je nu elke dag doet als leraar of wetenschapper (zie mijn blog van februari 2014 “Als het Onderwijs Zo slecht is, Waarom weet jij het ​​dan zo goed?” Stop met het napraten van de onzin die erover wordt verspreid en de humbug die er door onderwijskundigen van diverse pluimages over wordt verkocht.

[1] OK, niet in de middeleeuwen