13 oktober 2014

De cocon en de vlinder

Er was eens een man die een cocon van een vlinder vond. Op een dag verscheen er een kleine opening in de cocon. De man keek urenlang toe hoe de vlinder moeizaam zijn kleine lichaam uit de cocon probeerde te wurmen. Na verloop van tijd leek het er op of er niets meer gebeurde. Naar het scheen had de vlinder al zijn kracht gegeven om zich uit de cocon te bevrijden, maar hij bleek niet bij machte verder dan halverwege te komen.

Om de vlinder een handje te helpen, pakte de man een schaartje en knipte voorzichtig het belemmerende stukje van de cocon af zodat de vlinder zonder verdere obstakels naar buiten kon komen. Inderdaad kwam de vlinder nu met gemak naar buiten, maar nu bleek dat zijn lichaampje er opgezwollen uitzag en dat zijn vleugels erg klein en in elkaar geschrompeld waren.

De man bleef naar de vlinder kijken omdat hij verwachtte dat nu ieder moment de vleugels van de vlinder zich zouden ontvouwen en dat na verloop van tijd het lichaampje normale proporties zou aannemen. Dit gebeurde echter niet. De vlinder moest de rest van zijn leven kruipend doorbrengen met een gezwollen lichaam en verdroogde vleugels. Hij zou nooit kunnen vliegen.

Wat de man met zijn goede bedoelingen in de haast niet had begrepen, was dat de belemmerende cocon, en de strijd die er voor nodig was voor de vlinder om zich door het kleine gaatje naar buiten te wurmen, nodig was. Op deze manier kon vloeistof van het vlinderlichaam naar de vleugels gebracht worden zodat deze klaar zouden zijn om mee weg te vliegen zodra de vlinder zich van de cocon zou hebben ontdaan.

De moraal: ook menselijke ontwikkeling en groei gaan gepaard met pijn, hindernissen en langs een stijl pad met vallen en opstaan. Is het verstandig om als ouder obstakels weg te nemen of het kind voor vallen te behoeden?

Bron: onbekend